แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง คุณกอบแม่เมื่อไหร่ครั้งล่าสุด

ถ้าให้จัดเรียงความสำคัญของ ’ผู้หญิง’

ในชีวิตเรามาสามอันดับแรก น่าเป็นดังนี้อันดับที่หนึ่ง คือ “แม่”อันดับที่สอง คือ “แม่”อันดับที่สาม คือ “แม่”ใช่ครับ ผมกำลังจะพูดถึง “แม่”สิ่งที่เราทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว แต่ว่าอาจมีบ้างบางครั้งที่เราหลงลืมไปจนขาดความใส่ใจกับบุคคลใกล้ตัวท่านนี้จำได้มั๊ยครับ ครั้งสุดท้ายที่คุณกอดแม่น่ะเมื่อไหร่?อย่าบอกนะว่าคุณอายุมากเกินไปแล้ว...เป็นไปไม่ได้ไม่มีใครแก่เกินกว่าจะกอดแม่หรอกผมอยากอวดแม่ของผมครับแม่ผมเป็นคนบ้านนอก เชยๆ ผมชอบนั่งแอบมองแม่เวลาแกเผลอหล่อนอยากทำอะไร ผมก็ปล่อยให้แกทำล่าสุดนี่เธอเหยาะน้ำยาปรับผ้านุ่มลงไปในน้ำสุดท้ายของการอาบน้ำให้หมาด้วยด้วยเหตุผลของคนซื่อ คือเธอบอกว่า ทำตั้งหลายครั้งแล้วก็ไม่เห็นหมามันบ่นอะไรแม่ผมเรียนมาน้อยเรียกว่าไม่ได้เรียนเลยก็เกือบจะว่าได้ เธอศึกษาทุกอย่างด้วยการจำเห็นเขาพูดเขาทำอะไรในโฆษณาก็พยายามเอามาใช้กับลูกชายครั้งนึงผมน้ำเข้าหู เธออวดภูมิด้วยการบอกให้ผมใช้ไม้สำลีเช็ดหูของจอห์นสันไมโครบัสผู้หญิงคนเดียวกันนี้เองที่ลากครกกับสากกะเบือออกไปตำน้ำพริกมะม่วงนอกบ้านเพราะเห็นลูกชายกำลังนอนหลับอยู่ในบ้านไม่ใช้ตำแค่นอกบ้านนะ แต่เธอออกไปตำนอกรั้วบ้านเลยทีเดียวผมกับแม่ ทุกวันนี้เราอาศัยอยู่ด้วยกันที่ต่างจังหวัดทุกครั้งที่ผมขับรถเข้ามาคุยงานในกรุงเทพฯเธอยังคงทำกับข้าวใส่กล่องมาให้ผมกินอยู่เสมอและเธอไม่เคยลืมที่จะเด็ดดอกจำปีหน้าบ้านมาใส่ในกล่องข้าวด้วยทุกครั้งผมตื้นตัน แต่! แม่ครับผมอยากจะบอกแม่ว่า...ดอกจำปีมันไม่อร่อยเลยครับเมื่อไม่นานมานี้ครอบครัวของเราได้มีวาสนาไปออกรายการโทรทัศน์รายการ “ เจาะใจ ”ผมบอกแม่ว่า “นี่เธอ ชั้นจะพาเธอไปออกโทรทัศน์นะดีใจมั๊ย”แม่อิดออด แบ่งรับแบ่งสู้ “ไม่เอาดีกว่ามั๊งลูกเดี๋ยวเขาถามอะไรแล้วแม่ตอบไม่ได้”“แม่ครับ รายการเขาไม่ได้มีสิบหกคำถาม สามตัวช่วยถามใครก็ได้ ตอบได้สองครั้ง หรือว่าเปลี่ยนคำถาม ถึงแม่จะตอบผิดเกมส์เขาก็ไม่ได้จบลงทันทีซะเมื่อไหร่ นะแม่นะ ไปด้วยกันเถอะนะ”“ไม่เอาหรอก แม่ไม่ไปดีกว่า”“เอาน่าแม่ ไปด้วยกันเถอะ”“ไว้ถึงวันนัดก่อนแล้วกัน แม่จะให้คำตอบ”แล้วคำตอบของแม่ก็คือ การตื่นไปทำผมตั้งแต่มืดร้อยวันพันปีเธอเคยเข้าร้านเสริมสวยกับเขาซะที่ไหนแต่ผมก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง...เธอทำเพื่อชายไทยทั้งประเทศต่างหาก!!!!!!!!!!เรื่องราวแม่มีมากมายไม่รู้จบเป็นนิทานให้เรานั่งมองได้ไม่รู้เบื่อ ถ้าเราจะหาเวลาว่างๆนั่งลอบมองดูเธอคนนั้นบ้างเท่านั้นเองผมเชื่อว่า แม่ของพวกเราทุกคนมีมุมน่ารักให้เราได้อมยิ้มอยู่เสมอเป็นเรื่องน่าแปลกที่เรามักจะรู้กันอยู่ในใจว่าเรารักผู้หญิงคนนี้แต่ทว่าเรากลับนั่งกินข้าวกับเธอน้อยกว่าผู้หญิงคนอื่นๆซะอีกเราถูกสอนมาให้รักแม่แต่เรากลับซื้อของขวัญให้คนอื่นบ่อยกว่าซื้อให้แม่ของเราซะอีกเดี๋ยวนี้ผมอายุมากขึ้น แม่ก็อายุมากกว่าเราอีกเท่าตัวผมยังคงนั่งแอบมองแม่อยู่ แม่ผมแก่ลงไปมากหล่อนจะมีเวลามาโพสต์ท่าให้เรานั่งแอบมองได้อีกสักกี่ปีบนโลกกลมๆใบนี้ผมมัวแต่วิ่งวนเร็วจี๋จนแทบจะชนหลังตัวเองอยู่ร่อมร่อตลอดเวลาเราไขว่คว้าหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้จนเกือบลืมผู้หญิงคนนี้กว่าจะนึกขึ้นมาได้ เวลาก็ผ่านไปมากมายถ้าบทความนี้ สะกิดให้ใครนึกถึงแม่ขึ้นมาได้มั่งล่ะก้อขอร้องล่ะ อย่าทำได้แค่นั่งมองแม่เพราะเกรงว่าเพียงแค่นั้นจะไม่ทันการณ์เวลาไม่ได้มีเหลือเฟือ...เวลาไม่ได้มีอยู่จริงสิ่งที่เรามี มันเป็นแค่นาฬิกา มันเป็นแค่ปฏิทินเวลาที่แท้จริงมันเป็นของวัฏจักรเขาเพราะฉะนั้น เรามาเตรียมคำตอบกันเอาไว้ดีกว่าเผื่อมีใครถามเราว่า ครั้งสุดท้ายที่กอดแม่น่ะ มันเมื่อไหร่เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งเอียงคอนึกกันอีกว่าครั้งสุดท้ายที่คุณกอดแม่น่ะเมื่อไหร่?
อ่านต่อ : http://writer.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=229371&chapter=16#ixzz1485P5QGh