ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ในหลวงของเรา

มีเรื่องน่ารัก ๆ ของในหลวง

มาเล่าให้ฟังให้พวกเราได้รับทราบ ในพระจริวัตรของท่านเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า พระองค์ท่านจะเสด็จเยี่ยมเยียนพสกนิกรของพระองค์ท่านอยู่เป็นประจำโดยเฉพาะ ชาวบ้านต่างจังหวัดจะโชคดีกว่าเรานัก ที่ได้มีโอกาสชื่นชมพระบารมีของในหลวง ได้ใกล้ชิดและบ่อยครั้งกว่าคนใน กรุงเทพมากนักจึงมีเรื่องของในหลวงมาเล่าให้ฟังฟังแล้วเชื่อว่าทุกคนจะต้องอมยิ้มกันทุกคนแน่เรื่องที่ 1।วันหนึ่งพระองค์ท่านเสด็จเยี่ยมเยียนพสกนิกรของท่านตามปกติที่ต่างจังหวัด ก็มีชาวบ้านมาต้อนรับในหลวงมากมายพระองค์ท่านเสด็จพระราชดำเนิน มาตามลาดพระบาทที่แถวหน้า ก็มีหญิงชราแก่คนหนึ่ง ได้ก้มลงกราบแทบพระบาทแล้วก็เอามือของแกมาจับพระหัตถ์ของในหลวงแล้วก็พูดว่า ยายดีใจเหลือเกิน ที่ได้เจอในหลวงแล้วก็พูดว่า ยายอย่างโน้น ยายอย่างนี้ อีกตั้งมากมายแต่ในหลวงก็ทรง เฉย ๆมิได้ตรัสรับสั่งตอบว่ากระไรแต่พวกข้าราชบริภารก็ มองหน้ากันใหญ่กลัวว่าพระองค์จะทรงพอพระราชหฤหัยหรือไม่แต่พอพวกเรา ได้ยินพระองค์รับสั่งตอบกับหญิงชราคนนั้นก็ทำให้เราถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวเพราะพระองค์ทรงตรัสว่า"เรียกว่ายายได้อย่างไร อายุอ่อนกว่าแม่ฉันตั้งเยอะต้องเรียกน้าซิ ถึงจะถูก"
เรื่องที่ 2. พระองค์ท่านเสด็จไปที่จังหวัดสกลนครเพื่อเยี่ยมเยียนชาวบ้านและพระองค์ก็ทรงตรัสถามชายคนหนึ่งที่มาเข้าเฝ้เพราะแขนเจ็บเข้าเฝือกในหลวงทรงรับสั่งถามว่า "แขนเจ็บไปโดนอะไรมา"ชายคนนั้นตอบว่า "ตกสะพาน "แล้วในหลวงทรบรับสั่งกลับไปอีกว่า "แล้วแขนอีกข้างหนึ่งละ"ชายคนนั้นก็ตอบกลับมาอีกว่า"แขนข้างนี้ไม่ได้ตกลงไปด้วย ตกข้างเดียว"ในหลวงของเราก็ทรงพระสรวล
เรื่องที่ 3.พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมพสกนิกรที่ทางภาคใต้คือจังหวัดนราธิวาส ทางใต้นี้มีปัญหาเรื่องดินเป็นกรด มีความเค็มพระองค์จึงทรงรับสั่งถามกับชาวบ้านที่มาเฝ้ารับเสด็จว่า"ดินหลังบ้านเป็นอย่างไร เค็มไหม "ชาวบ้านก็มองหน้ากันแล้วทำหน้างงก่อนตอบกลับมาว่า "ไม่เคยชิมซักที"ในหลวงก็รับทรงสั่งกับข้าราชบริภารที่ ตามเสด็จว่า "ชาวบ้านแถวนี้เขามีอารมณ์ขันกันดีนะ"...............................................................................................ครั้งหนึ่งหลายๆ ปีมาแล้วพระเจ้าอยู่หัวทรงประชวรนิดหน่อยเกี่ยวกับพระฉวีมีพระอาการคัน มีหมอโรคผิวหนังคณะหนึ่งไปเข้าเฝ้าฯเพื่อถวายการรักษาคุณหมอเป็นผู้เชี่ยวชาญทางโรคผิวหนังแต่ไม่ได้เชี่ยวชาญทางราชาศัพท์ก็กราบบังคมทูลว่า"เอ้อ - ทรง... อ้า- ทรงพระคันมานานแล้วหรือยังพะยะค่ะ"พระเจ้าอยู่หัวก็ทรงพระสรวล ตรัสว่า"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนี่ จะท้องได้ยังไง"แล้วคงจะทรงพระกรุณาว่า หมอคงจะไม่รู้ราชาศัพท์ทางด้านอวัยวะร่างกายจริงๆก็พระราชทานพระบรมราชานุญาตว่า - เอ้า พูดภาษาอังกฤษกันเถอะ -เป็นอันว่าก็กราบบังคมทูลซักพระอาการกันเป็นภาษาอังกฤษไป...............................................................................................อีกครั้งหนึ่ง หลายปีมากๆ แล้วเหมือนกันตั้งแต่พระเจ้าอยู่หัวยังทรงพระโอสถมวน (สูบบุหรี่) อยู่คราวหนึ่งพระเจ้าอยู่หัวกำลังจะทรงพระโอสถมวน ยังไม่ได้ทรงจุดท่านผู้หนึ่งที่เผอิญได้เข้าเฝ้าอยู่ในขณะนั้นจะเป็นใครผมก็ไม่ทราบลืมไปแล้วก็ปราดเข้าไปคุกเข่า จุดไฟแช็คถวายแถมกราบบังคมทูลเสียด้วยว่า"ถวายพระเพลิง พะยะค่ะ"พระเจ้าอยู่หัวทรงพระสรวลเสียงดังตรัสด้วยพระอารมณ์สนุกว่า "ยัง ฉันยังไม่ตาย...."ผู้ใหญ่ที่มาเล่าเรื่องนี้ต่อให้ผมฟังไม่ได้เล่าว่าตอนนี้สีหน้าผู้ที่จะ"ถวายพระเพลิง" เป็นอย่างไร
อ่านต่อ : http://writer.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=229371&chapter=102#ixzz14899X76H

ของขวัญ หนูให้พ่อพ่อ

ครั้งหนึ่ง ในคืนก่อนวันปีใหม่
คุณพ่อคนหนึ่งทำโทษลูกสาวด้วยความอารมณ์เสีย
เขาโกรธที่เด็กน้อยเอากระดาษห่อของขวัญสีทอง ซึ่งมีราคาแพงมาก
มาใช้ห่อของขวัญเล่นอย่างสิ้นเปลือง
เขาเข้าใจว่าลูกสาวแค่พยายามจะตกแต่งบ้านสำหรับวันปีใหม่เท่านั้น
เป็นที่รู้กันว่าในช่วงนั้นสภาพเศรษฐกิจไม่ค่อยดีนัก ใคร ๆ
ก็มักจะอารมณ์เสียกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ได้เสมอ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม
ในตอนเช้าวันรุ่งขึ้นเด็กน้อยก็ยังถือกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีทองม
คุณพ่อรู้สึกละอายกับการกระทำของตนเองเมื่อคืนนี้ที่อ!
อกจะรุนแรงเกินไปบ้าง เขากล่าวขอบคุณลูกสาวเบา ๆ พร้อมกับค่อย
ๆแกะกล่องของขวัญอย่างระมัดระวัง
ปรากฏว่าเป็นกล่องเปล่า...ไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย
คุณพ่อของเด็กน้อยรู้สึกโกรธขึ้นมาอีก เขาตะโกนถามลูกสาวว่า
“นี่ลูกไม่เคยรู้เหรอว่าเวลาจะให้กล่องของขวัญกับใครมันควรจะมีอะไรอยู่ใน

“แต่เมื่อคืนหนู... หนูใส่ของขวัญไว้ให้คุณพ่อแล้วนะคะ
หนูหอมแก้มคุณพ่อใส่ไว้จนเต็มกล่องเลย”

แล้วขอร้องให้เด็กน้อยให้อภัยที่เขาอารมณ์เสียไปบ้าง
ที่น่าเศร้าก็คือ หลังจากนั้นไม่นาน
เด็กน้อยก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต
ยังมีคนเห็นว่าคุณพ่อคนนี้ยังเก็บกล่องของขวัญสีทองนั้นไว้ที่หัวเตียงอยู่เสมอ
เขาจะหยิบกล่องสีทองขึ้นมาเปิด
แล้วจินตนาการว่าเด็กน้อยได้กลับมาหอมแก้มเขาอีกครั้ง
อาจเป็นเพราะเหตุนี้ คุณพ่อจึงยังคงจดจำความรักของลูกสาว
ที่มีให้เขาอย่างมากมายอยู่เสมอมา
เหมือนกับว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดของลูกสาวที่เขาสามารถยึดถือเอาไว้ได้
ไม่ใช่กล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีทอง
หรือกล่องที่ทำจากทองคำแท้ใด ๆ ทั้งนั้น
แต่เป็นความรักอันแสนจริงใจที่ลูกสาวของเขาได้ฝากเอาไว้จนเต็มกล่องนั่น
เราหวังว่าพวกคุณคงจะได้อะไรบ้างนะสำหรับบทความสองบทความนี้น่ะ...
อ่านต่อ : http://writer.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=229371&chapter=87#ixzz1486tL6ex

แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง คุณกอบแม่เมื่อไหร่ครั้งล่าสุด

ถ้าให้จัดเรียงความสำคัญของ ’ผู้หญิง’

ในชีวิตเรามาสามอันดับแรก น่าเป็นดังนี้อันดับที่หนึ่ง คือ “แม่”อันดับที่สอง คือ “แม่”อันดับที่สาม คือ “แม่”ใช่ครับ ผมกำลังจะพูดถึง “แม่”สิ่งที่เราทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว แต่ว่าอาจมีบ้างบางครั้งที่เราหลงลืมไปจนขาดความใส่ใจกับบุคคลใกล้ตัวท่านนี้จำได้มั๊ยครับ ครั้งสุดท้ายที่คุณกอดแม่น่ะเมื่อไหร่?อย่าบอกนะว่าคุณอายุมากเกินไปแล้ว...เป็นไปไม่ได้ไม่มีใครแก่เกินกว่าจะกอดแม่หรอกผมอยากอวดแม่ของผมครับแม่ผมเป็นคนบ้านนอก เชยๆ ผมชอบนั่งแอบมองแม่เวลาแกเผลอหล่อนอยากทำอะไร ผมก็ปล่อยให้แกทำล่าสุดนี่เธอเหยาะน้ำยาปรับผ้านุ่มลงไปในน้ำสุดท้ายของการอาบน้ำให้หมาด้วยด้วยเหตุผลของคนซื่อ คือเธอบอกว่า ทำตั้งหลายครั้งแล้วก็ไม่เห็นหมามันบ่นอะไรแม่ผมเรียนมาน้อยเรียกว่าไม่ได้เรียนเลยก็เกือบจะว่าได้ เธอศึกษาทุกอย่างด้วยการจำเห็นเขาพูดเขาทำอะไรในโฆษณาก็พยายามเอามาใช้กับลูกชายครั้งนึงผมน้ำเข้าหู เธออวดภูมิด้วยการบอกให้ผมใช้ไม้สำลีเช็ดหูของจอห์นสันไมโครบัสผู้หญิงคนเดียวกันนี้เองที่ลากครกกับสากกะเบือออกไปตำน้ำพริกมะม่วงนอกบ้านเพราะเห็นลูกชายกำลังนอนหลับอยู่ในบ้านไม่ใช้ตำแค่นอกบ้านนะ แต่เธอออกไปตำนอกรั้วบ้านเลยทีเดียวผมกับแม่ ทุกวันนี้เราอาศัยอยู่ด้วยกันที่ต่างจังหวัดทุกครั้งที่ผมขับรถเข้ามาคุยงานในกรุงเทพฯเธอยังคงทำกับข้าวใส่กล่องมาให้ผมกินอยู่เสมอและเธอไม่เคยลืมที่จะเด็ดดอกจำปีหน้าบ้านมาใส่ในกล่องข้าวด้วยทุกครั้งผมตื้นตัน แต่! แม่ครับผมอยากจะบอกแม่ว่า...ดอกจำปีมันไม่อร่อยเลยครับเมื่อไม่นานมานี้ครอบครัวของเราได้มีวาสนาไปออกรายการโทรทัศน์รายการ “ เจาะใจ ”ผมบอกแม่ว่า “นี่เธอ ชั้นจะพาเธอไปออกโทรทัศน์นะดีใจมั๊ย”แม่อิดออด แบ่งรับแบ่งสู้ “ไม่เอาดีกว่ามั๊งลูกเดี๋ยวเขาถามอะไรแล้วแม่ตอบไม่ได้”“แม่ครับ รายการเขาไม่ได้มีสิบหกคำถาม สามตัวช่วยถามใครก็ได้ ตอบได้สองครั้ง หรือว่าเปลี่ยนคำถาม ถึงแม่จะตอบผิดเกมส์เขาก็ไม่ได้จบลงทันทีซะเมื่อไหร่ นะแม่นะ ไปด้วยกันเถอะนะ”“ไม่เอาหรอก แม่ไม่ไปดีกว่า”“เอาน่าแม่ ไปด้วยกันเถอะ”“ไว้ถึงวันนัดก่อนแล้วกัน แม่จะให้คำตอบ”แล้วคำตอบของแม่ก็คือ การตื่นไปทำผมตั้งแต่มืดร้อยวันพันปีเธอเคยเข้าร้านเสริมสวยกับเขาซะที่ไหนแต่ผมก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง...เธอทำเพื่อชายไทยทั้งประเทศต่างหาก!!!!!!!!!!เรื่องราวแม่มีมากมายไม่รู้จบเป็นนิทานให้เรานั่งมองได้ไม่รู้เบื่อ ถ้าเราจะหาเวลาว่างๆนั่งลอบมองดูเธอคนนั้นบ้างเท่านั้นเองผมเชื่อว่า แม่ของพวกเราทุกคนมีมุมน่ารักให้เราได้อมยิ้มอยู่เสมอเป็นเรื่องน่าแปลกที่เรามักจะรู้กันอยู่ในใจว่าเรารักผู้หญิงคนนี้แต่ทว่าเรากลับนั่งกินข้าวกับเธอน้อยกว่าผู้หญิงคนอื่นๆซะอีกเราถูกสอนมาให้รักแม่แต่เรากลับซื้อของขวัญให้คนอื่นบ่อยกว่าซื้อให้แม่ของเราซะอีกเดี๋ยวนี้ผมอายุมากขึ้น แม่ก็อายุมากกว่าเราอีกเท่าตัวผมยังคงนั่งแอบมองแม่อยู่ แม่ผมแก่ลงไปมากหล่อนจะมีเวลามาโพสต์ท่าให้เรานั่งแอบมองได้อีกสักกี่ปีบนโลกกลมๆใบนี้ผมมัวแต่วิ่งวนเร็วจี๋จนแทบจะชนหลังตัวเองอยู่ร่อมร่อตลอดเวลาเราไขว่คว้าหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้จนเกือบลืมผู้หญิงคนนี้กว่าจะนึกขึ้นมาได้ เวลาก็ผ่านไปมากมายถ้าบทความนี้ สะกิดให้ใครนึกถึงแม่ขึ้นมาได้มั่งล่ะก้อขอร้องล่ะ อย่าทำได้แค่นั่งมองแม่เพราะเกรงว่าเพียงแค่นั้นจะไม่ทันการณ์เวลาไม่ได้มีเหลือเฟือ...เวลาไม่ได้มีอยู่จริงสิ่งที่เรามี มันเป็นแค่นาฬิกา มันเป็นแค่ปฏิทินเวลาที่แท้จริงมันเป็นของวัฏจักรเขาเพราะฉะนั้น เรามาเตรียมคำตอบกันเอาไว้ดีกว่าเผื่อมีใครถามเราว่า ครั้งสุดท้ายที่กอดแม่น่ะ มันเมื่อไหร่เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งเอียงคอนึกกันอีกว่าครั้งสุดท้ายที่คุณกอดแม่น่ะเมื่อไหร่?
อ่านต่อ : http://writer.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=229371&chapter=16#ixzz1485P5QGh